آمده بودم با تو خودم را پیدا کنم

گفتم با تو کسی می شوم

آمدم ، آمدی ، پیدا شدم

رفتی ، ماندم ، گم شدم

این پایان من بود

حال دیگر خودم را هم نمی شناسم

هنوز بعد از تو به دنبال خودم و هویتم می گردم

نیستم ، پیدا نمی شوم

تازه می خواستم با تو پاک شوم

می خواستم با تو راه را پیدا کنم

اما امروز من گمراهم و هنوز بی چراغ

دریچه ابتذال باز است و نزدیک

پاکی اما دور و دشوار

ولی هنوز لکه های سیاه گناه تمامی جسمم را نپوشانده

شاید امیدی باشد اگر...

نمی دانم ، یعنی خیلی وفت است نمی دانم

زیاد که فکر می کنم انگار هیچوقت فکر نکرده ام!

روزها و سالها می رود اما من همانجا که بودم هستم

تکرار می شوم ، مانند یک فیلم

همیشه از ابتدا شروع می شوم و باز به همان نقطه پایان می رسم

این پوچی چه چیز را می رساند؟

زندگی ام مثل یک درام می ماند

با پایانی تلخ و غم انگیز

نمی دانم چرا نمی شود نقش تو را انکار کرد

گرچه گاهی کمرنگ اما هستی

نمی دانم کارگردان زندگی چرا نقش تو را مقابل من قرار داد

چرا لااقل یک داستان بهتر انتخاب نکرد

چرا من آنقدر بی گناه ، گناهکار شدم

چرا...؟

من احمق با این که می دانم کسی جوابم را نمی دهد باز می پرسم

دیگر بهتر است چیزی نگویم

گرچه می دانم بعد از این نقطه آخر باز هم سرخطی وجود دارد.

رهايم کن برو اي عشق از جانم چه مي خواهي

به سوهان غمت روح مرا پيوسته مي کاهي

مگر جز مهرباني از تو و چشمت چه مي خواهم

تو خود از هرکسي بهتر از احساس من آگاهي

نيازي نيست تا پنهان کني از من نگاهت را

گواهي مي دهد قلبم مرا ديگر نمي خواهي

غزل هايم زماني روي لب هاي تو جاري بود

ولي امروز در چشمت نمي ارزم پر کاهي

دلم خوش بود گهگاهي برايت شعر مي خواندم

تو هم سر مي زدي آن روزها از کوچه ها گاهي

برو هر جا که مي خواهي برو آسوده  باش اما

مواظب باش مثل من نيفتي در چنين چاهي

از اينجا مي روم تنها مرا ديگر نخواهي ديد

نخواهم برد در اين راه با خود هيچ همراهي

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش

حریف خانه و گرمابه و گلستان باش

شکنج زلف پریشان بدست باد مده

مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش

گرت هواست که با خضر همنشین باشی

نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغی است

بیا و نوگل این بلبل غزلخوان باش

طریق خدمت و آئین بندگی کردن

خدای را که رها کن بما و سلطان باش

دگر به صید حرم تیغ برمکش زنهار

وز آن که با دل ما کرده ای پشیمان باش

تو شمع انجمنی یک زبان و یک دل شو

خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

کمال دلبری و حسن در نظربازیست

به شیوه ی نظر از نادران دوران باش

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن

تورا که گفت که در روی خوب حیران باش

مدتهاست در حل این معما مانده ام  !!!

این که به ناگاه انسان را چه پیش می آیدکه 

 تمام دنیایش در یک نفر گنجانده میشود

همان انسانی که تا دیروز دیدن گلها برایش

لذت بخش بود حال زیبایی را در چه میبیند؟

چه میشود که زیبایی را زان پس در وجود دیگری میبیند

همان انسانی که در هر چیز  پی شادی بود

و آن را هر روز تجربه میکرد حال چگونه

 همه چیز برایش رنگ غم دارد؟

چه می شود که به ناگه چنان اسیر

 شخصی میشوی که با او زندگی میکنی و بی او ویرانی

چرا میخواهی دنیا و زندگیت را بدهی تا فقط

 لحظه ای او را ببینی

انسان را ناگاه چه میشود که از جان گذشتن

را برای او سهل می بیند

چرا انسان به جایی میرسد که تشنه ی خدمت

 به شخصی میشود که برایش بود و نبودت بی تفاوت است؟

چرا به جایی میرسد که رضایت و اعتماد یک نفر

برایش دنیایی از ارزش است

 این چه قانونیست که من چنین اسیر او و او چنان آزاد باشد

من برای او گریان و او خندان به من و احساس من

من پی آسایش او و او را چه گویم که

 به هر بهانه پی آزار من است

و حال که چنین است چرا من همچنان شیفته ی اویم؟

معنایش چیست؟ نمی فهمم.

Are you the one t

hat God had

made for me?

آیا تو همون کسی هستی که خداون اون برای من ساخته؟

Are you the one

who's always in

my dreams?

آیا تو همون کسی هستی که همیشه در رویای من بوده؟

The one who keeps

me goin

کسی که من و به ادامه دادن وادار می کنه

When I can't go on

زمانی که نمی تونم ادامه بدم

The one that I've

been waiting for

کسی که منتظرش بودم

For so long

برای مدت طولانی

When I'm sad and tired

زمانی که من غمگین و  خسته ام

Who gives my

کسی که به زندگی من معنا می بخشه؟

Till the day I die?

تا زمانی که بمیرم؟

Are you the one?

آیا تو همونی؟

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور؟

هیچ

من چه دارم که سزاوار تو ؟

هیچ

تو همه ی هستی من

تو همه زندگی من هستی

تو چه داری؟

همه چیز

تو چه کم داری؟

هیچ

بی تو می فهمیدم

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را

کاهش جان من این شعر من است

آرزو می کردم

که تو خواننده ی شعرم باشی

راستی شعر مرا می خوانی؟

نه , دریغا ,  هرگز

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی

کاشکی شعر مرا می خواندی

بی تو , سرگردان تر از پژواکم

در کوه

گردبادی در دشت

برگ پاییزی در پنجه ی باد

بی تو , سرگردان تر از

نسیم سحرم

از نسیم سحر بی سامان

از نسیم سحر سرگردان

بی تو اشکم

دردم,آهم

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب  گمراهم

بی تو خاکستر سردم, خاموش

نتپد دیگر در سینه ی من, دل با شوق

نه مرا بر لب؛ بانگ شادی

نه خروش

بی تو درد و دهشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد

و اندر این دوره بیدادگری ها هر دم

کاستن, کاهیدن

کاهش جانم, کم کم

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو؟

بی تو مردم , مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کسی می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی, رویتو را

کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را

بی قید

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

عجیب! عاقبت مرد؟

افسوس!

کاشکی می دیدم!

من به خود می گویم :

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟